زمینه و هدف: یکی از مشکلات و دغدغه های موجب نگرانی در عصر حاضر، بحث ناباروری زوجین می باشد که همواره خانواده ها و جامعه را تحت تأثیر قرار می دهد. در این مقاله به بررسی مشروعیت و قابلیت «قراردادهای فرزندآوری» پرداخته ایم. قراردادپذیری فرزندآوری به معنای خاص، عبارت است از: تشکیل بانک تولید انسان برای زوج های نابارور متقاضی تولید و پرورش فرزند، به وسیلة انعقاد قراردادها؛ پرداختن به این موضوع به جهت تنطیم و استحکام روابط خانوادگی و حفظ حقوق و تعهدات طرفین و تأثیر آن در حفظ نظم عمومی جامعه، بسیار ضروری است. مواد و روش ها: این پژوهش براساس روش تحلیلی توصیفی و مراجعه کتابخانه ای، به بیان تفاوت دیدگاه فقهای معاصر امامیه در زمینه پاسخ به این سوال که مبانی فقهی فقهای معاصر امامیه درباره مشروعیت قراردادپذیری فرزندآوری چیست، می پردازد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش حاکی از آن است که قراردادهای فرزندآوری، منافاتی یا مقتضای عقد نکاح نداشته و قراردادهای فرزندآوری، همچون قرارداد خرید و فروش اسپرم، تخمک و قرارداد اجاره رحم، طبق مبنای مشهور فقهای امامیه صحیح و نافذ است، ولی قرارداد خرید و فروش جنین آزمایشگاهی به دلیل عدم مالیت و ملکیت، باطل می باشد.